ช่วยด้วย!...ลูกติดหนึบผ้าขนหนู


ลูกชายอายุ 2 ขวบ 8 เดือน ชอบจับผ้าขนหนูผืนโปรดมาก จะนอน เล่น หรือ เดินไปไหนก็จะลากติดตัวไปด้วย และถ้ามือหรือปากสกปรกก็ต้องเช็ดด้วยผ้าผืนโปรดเท่านั้น ดิฉันขโมยเอาไปซักอยู่บ่อยๆ เพราะกลัวจะเป็นแหล่งสะสมเชื้อโรคแต่บางครั้งก็ปั่นแห้งไม่ทันเพราะลูกชายเอาไปกอดซะแล้ว มีเฉพาะเวลาที่เล่นด้วยกันและเวลานอนเท่านั้น ที่ดิฉันเอาออกได้ โดยจะจับมือน้องไว้แล้วเล่านิทานให้ฟังจนน้องค่อยๆ หลับไป (แต่บางคืนก็ไม่ได้ผล) เป็นเพราะว่าแม่มีเวลาอยู่ด้วยกับเขาเฉพาะตอนเย็นและวันหยุดหรือเปล่า ลูกถึงได้ติดผ้าไม่หายสักที

คุณแม่ฟาริดา/สมุทรปราการ




การที่เด็กวัยนี้ติดผ้า ติดตุ๊กตา และสิ่งของอื่นๆ ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนก็เอาไปด้วยเรียกว่า เด็กมี “สิ่งของที่ปลอบใจ และเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความมั่นคงทางใจ” (Security Object) ซึ่งเป็นเรื่องดีที่เด็กมีความสามารถปลอบใจตัวเองเป็น เขาจะต้องการยามที่เขาเหงา เขาว้าเหว่ เขาหลัว เขาคิดถึงแม่ หรือคิดถึงผู้ที่เขารักเขาต้องการและต่อๆ มา เลยกลายเป็นติดจนขาดไม่ได้ มีพ่อแม่หลายคนมักจะไม่เข้าใจ และถือเป็นเรื่องไม่ดี ก็พยายามให้เด็กเลิกด้วยวิธีหลอกบ้าง หักหาญน้ำใจบ้าง ดุ ลงโทษบ้าง เอาไปทิ้งบ้าง ซึ่งยิ่งทำร้ายเด็กให้มีความวิกังวลมากขึ้น ที่ถูกต้องคือ คุณไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่รักที่หวงแหนของเขาเลย เคารพในสิทธิของเขา แต่ใช้ความอดทน ความพยายามที่จะหาสิ่งทดแทนให้เกิดความมั่นคงทางใจ ซึ่งที่ดีที่สุดและมั่นคงที่สุดคือตัวคุณพ่อคุณแม่นั่นเอง

ฉะนั้น คุณควรทำเฉยๆ เสีย ไม่ไปใส่ใจ ไม่ไปทัก ไม่ต้องขโมย แต่บอกตรงๆ เลยว่า ผ้าเริ่มดำ สกปรกแล้ว เอาไปซักก่อน ซึ่งให้เขามาช่วยซักช่วยบิด ช่วยตากก็ได้กิจกรรมที่คุณทำกับลูกนั้นดีแล้วค่ะ ที่มีเวลาอยู่ด้วยกัน เล่นกัน เล่านิทานกัน และควรทำให้เป็นประจำ สม่ำเสมอ จะได้ผลหรือไม่ได้ผลก็จงทำไปเรื่อยๆ ให้เด็กเกิดความรู้สึกผูกพัน พอใจทีได้อยู่กับพ่อแม่ เวลาพาลูกไปสถานที่ที่จะเพลิดเพลินได้ก็ควรตกลงกันว่าผ้าต้องอยู่บ้าน ไม่เอาผ้าไปด้วย เพราะเราจะไปเล่นกัน เมื่อเด็กๆ มีสิ่งเพลิดเพลินและน่าสนใจเข้ามาแทนที่ เขาก็จะยอมได้

แม้ว่าช่วงแรกๆ จะรู้สึกเดือดร้อน คุณก็ไม่ต้องเป็นกังวล เอาผ้าไว้ที่บ้าน เอาตัวเขาไปทำอะไรให้เพลิดเพลิน อย่าให้เบื่อ จนเด็กรู้สึกว่าเขามีอะไรทำ เล่น ดู ฯลฯ โดยไม่ต้องพึ่งผ้า แต่เขามีคุณเป็นที่พึ่ง เป็นที่ปลุกปลอบอบอุ่นใจแทน เขาจะค่อยๆ ห่างจากผ้าไปเอง

เมื่อเด็กเติบโตขึ้น เขาจะมีเพื่อน มีการเรียน มีสิ่งที่น่าสนใจมากขึ้น ค่อยๆ ให้เป็นไปแม้ว่าเขากลับมาบ้านจะมาถือบ้าง นอนกอดบ้างก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขาพัฒนาไปเรื่อยๆ บางคนเติบโตแล้วเขาไม่ได้ถือ ไม่ได้กอดเล่น แต่เขาก็ต้องมีอยู่ ใครเอาของเขาไปไม่ได้ก็ต้องอนุโลมเพราะไม่เสียหาย แต่ให้เขารู้จักรับผิดชอบ เช่น ซักเอง เก็บเอง ไม่ไปทิ้งเรี่ยราดที่อื่น คุณจึงอย่าไปกังวลว่า “ทำไมไม่หายซักที”

หมออยากให้คุณมีทัศนะว่า ก็ไม่เป็นไรไม่เสียหาย ตราบใดที่ลูกพัฒนาเติบโตไปได้ตามปกติ ทุกๆ ด้านทั้งสติปัญญา อารมณ์ สังคม ทักษะ การเคลื่อนไหว การช่วยเหลือตนเองและผู้อื่น มีคุณธรรม มีน้ำใจ และมีสัมพันธภาพกับผู้อื่นดี รู้จักเคารพผู้ใหญ่ทั้งหมดเหล่านี้เป็นสิ่งทีเราจะเลี้ยงดูเขาและอบรมบ่มนิสัย ใกล้ชิดไปเรื่อยๆ ทีละน้อยอย่าไปเร่งพัฒนาการทั้งหลายอย่างที่เราต้องการให้ได้อย่างใจนะคะ

ศ.(เกียรติคุณ)พญ.วันเพ็ญ บุญประกอบ


(update 29 กรกฎาคม 2008)
[ ที่มา.. นิตยสารบันทึกคุณแม่ Vol.15 Issue 174 January 2008]


[ BACK TO LIST]

main พบแพทย์ คอมพิวเตอร์ เรื่องบ้าน เรื่องรถ เรื่องกฏหมาย เรื่องของผู้บริโภค เรื่องเบาๆ คลายเครียด

มีปัญหาสุขภาพ ที่นี่มีคำตอบ ห้องสมุด E-LIB
Best view with [IE3.02][NETSCAPE 4.05][OPERA 3.21] resolution 800x600