มาที่นี่ที่เดียว ได้อ่านบทความทางด้านการแพทย์ ภาษาไทย จากเกือบทุกโฮมเพจที่มีใน INTERNET
ถ้าที่นี่ขัดข้อง ไปที่นี่ก็ได้ครับ i.am/thaidoc หรือ hey.to/yimyam

[ คัดลอกจากนิตยสารแม่และเด็ก ปีที่ 21 ฉบับที่ 312 กุมภาพันธ์ 2541]

พูดจาประสาเด็ก... ยุคโลกาภิวัตน์

รศ.สุพัตรา สุภาพ


ปีใหม่ผ่านมาพอควร น่าจะมีเรื่องสบายใจบ้าง ชีวิตจะได้แจ่มใส โดยเฉพาะเรื่องของเด็ก บริสุทธิ์ยิ่งกว่าอะไร วันนี้จึงขอเอาเรื่อง ในโรงเรียนอนุบาลเป็นสถานที่แห่งแรก ที่เด็กเล็กๆ จะได้ศึกษา เล่าเรียนอย่างเป็นทางการ นอกเหนือไปจากที่บ้าน นี่คือประสบการณ์ ของเด็กที่จะได้รับทั้งในแง่บวกและแง่ลบ ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมว่า พ่อแม่ดีไหม ได้ครูดีไหม ได้เพื่อน (น้อย ๆ) แบบไหน
วันนี้มาฟังเรื่องของ "ปิงปอง" หนูน้อยวัย 5 ขวบ อยู่อนุบาล 2 ณ โรงเรียนมีชื่อแห่งหนึ่ง

"ปอง" ชื่อเล่นที่ทุกคนเรียกกัน…เป็นเด็กน้อยหน้าตาหล่อ ฉลาด ปราดเปรียว และมีลักษณะค่อนข้างจะชอบให้คนเอาใจ "คุณโป่ง" เป็นคุณแม่ของน้องปอง
คุณโป่ง มีหน้าตาน่ารัก ตาโต จมูกโด่ง ปากได้รูปสมส่วน ที่เป็นจุดเด่นของคุณโป่ง คือ มีผิวขาวเหมือนเกล็ดหิมะ มีผมสีแดง มีประกายเพชรนิดๆ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น คุณโป่งเดินไปไหน คนจะเหลียวหลังดูเป็นตาเดียวด้วยความชื่นชม
คุณโป่งมีหน้าที่ไปรับส่งลูกชายทุกวัน วันหนึ่งคุณโป่งเจอ "เชอรี่" วัย 5 ขวบ พอแกเจอหน้าก็แนะนำตัว

"หนูเป็นเพื่อนกับปอง คุณอามารับปองหรือคะ"
"ใช่จ้ะ"
"คุณอาสวยจังเลย"
คุณโป่งเริ่มปลื้ม หนูน้อยเชอรี่สาธยายต่อ
"หนูชอบคุณอาจริง ๆ สวยมาก…สวยเหมือนเซลล่า มูน"
คุณโป่งเลยแป๊ก เพราะไม่นึกว่าหนูน้อยเชอรี่จะเห็นเธอ สวยเหมือนการ์ตูน
คุณโป่งบอกผู้เขียนว่า เธอนึกว่าเชอรี่จะเห็นเธอสวยเหมือนนางเอก… ไม่รู้เลยว่าเธอแค่นางเอกในภาพยนต์การ์ตูน เธอกล่าวอย่างอารมณ์ดี

คุณโป่งเล่าต่อไปว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอไปรับลูกชาย ก็เจอแจค เพื่อนของลูกชายวัยเดียวกัน แจคเลยเข้ามาทักทาย
"คุณอาสวยนะ"
"ไม่ละมั้ง"
"สวย..สวยจริง ๆ คุณอารู้ไหมว่า แจคมีอาชัยมารับทุกวัน อาเขาหล่อนะ"
นี่เป็นวันแรกของพ่อสื่อน้อย วันถัดมา แจควิ่งมาหาคุณโป่ง
"คุณอามารับปองหรือครับ คุณอาอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวอาชัยก็มารับผม อาเก่งนะ วิ่งไล่จับผมก็ได้ และขอเงินปู่ได้เหมือนผม" แจคเล่าอย่างภาคภูมิใจ
"อาชัยเล่นแบดมินตันได้ด้วย แล้วคุณอาโป่งเล่นได้ไหม"
"ไม่ได้ เล่นได้แต่เก็บลูกแบดมินตัน"
แจคทำท่าผิดหวัง เหมือนเห็นขนมกลายเป็นน้ำขม หลังจากนั้น ไม่กี่อาทิตย์ แจควิ่งมาบอกคุณโป่งว่า
"อาชัยตอนนี้ไม่หล่อแล้ว ตัวดำเชียว คุณอาโป่งต้องรอให้ตัวขาวก่อนนะ"
พ่อสื่อน้อยพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่า อาชัยที่มีผิวดำเป็นปลาดุก จะกลายเป็นสำลีได้ในไม่ช้า

คุณโป่งเล่าต่อว่า เธอชอบคุยกับเด็กๆ เพราะเป็นการพูดจา แบบบริสุทธิ์ใจ ไม่มีพิษไม่มีภัย และมีอารมณ์ขันแบบธรรมชาติ ฟังแล้วหายเครียดในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ แม้แต่กับลูกชายแกเอง ปองจะมีเรื่องมาเล่าให้เธอฟังอยู่เรื่อย ๆ
"แม่ครับ พี่ป.1 บอกปองว่าต้องเอาเงินไปให้เขา 40,000 บาท"
"ทำไมละลูก"
"เป็นค่าเสียหาย"
"เสียหายอะไรลูก"
"ก็ปองเดินก้มไปโดนหัวเขา เขาเลยบอกว่าต้องชดใช้เพราะเขาเจ็บหัว ถ้าไม่ให้น่าดู"
ปองเจอเจ้าพ่อ (ป.1) ข่มขู่ เล่นเอาน้องอนุบาล 2 อย่างปองกลัว คุณโป่งฟังแล้วก็ขำ ที่ลูกโดนเจ้าพ่อตัวน้อยๆ วางก้ามเอา และความที่เห็นว่าเป็นเด็กๆ คุณโป่งเลยไม่ใส่ใจ จนลูกวิ่งหน้าตาตื่น มาบอกเธอว่า
"แม่ พี่ป.1 บอกว่า ถ้าไม่ให้เงิน 40,000 บาทละก็น่าดู"
"น่าดูอย่างไรลูก"
"เขาจะโชว์จู๋ให้ดู" น้องปองทำท่ากลัวจริงๆ คุณโป่งเพิ่งรู้ว่า เจ้าพ่อแค่ใช้ของติดตัวชิ้นเดียว (ที่หาอะไหล่เปลี่ยนไม่ได้) รุ่นน้อง (ตัวจิ๋ว ๆ) ตื่นเต้นได้

เรื่องของเจ้าพ่อตัวน้อยหมดไป คุณโป่งเลยไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่แล้ววันหนึ่ง น้องปองวิ่งหน้าตั้งมาหาแม่ บนอกของแก มีรอยเท้าประทับตราไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นยี่ห้ออะไร
"ใครทำอะไรลูก"
"พี่ ป.1 ไม่ชอบปอง หาว่าปองไม่เชื่อฟัง เลยถีบหน้าอกปอง จนหงายหลังเลย"
"เจ็บไหมลูก" คุณโป่งกอดลูก
"แม่ลองดูซิ จะได้รู้ว่าเจ็บไหม"
คุณโป่งเลยได้แต่ยิ้มแหยๆ เมื่อเจอสำนวนลูกน้อย
"คงเจ็บซินะ แม่จะช่วยเช็ดออกให้"
"อย่านะแม่ปองชอบรองเท้ายี่ห้อนี้ แม่ต้องไปซื้อให้ได้นะ"
คุณโป่งจึงได้ถึงบางอ้อ…ว่า…ลูกมาบอกไม่ใช่จะฟ้อง แค่ต้องการเป็นแบบรองเท้า ให้แม่ซื้อจะได้ไม่ผิดแบบตามตั้งใจ เห็นไหมคะ สำนวนเด็กๆ น่ารักน่าเอ็นดูแค่ไหน

เด็กอีกคนหนึ่งเล่าว่า บ้านใหม่ของเธอน่าอยู่มาก เธอเลยอยากได้ ตุ๊กตาตัวใหม่ น้องชายอยากได้จักรยาน คุณแม่อยากได้เครื่องซักผ้า
"แล้วคุณพ่ออยากได้อะไร" คุณโป่งถามเมื่อเห็นหนูน้อยเล่ามาหมดทุกคน ยกเว้นคุณพ่อ
"อยากได้เมียน้อยค่ะ" หนูน้อยตอบ
"เมียน้อย คืออะไรคะหนู" คุณโป่งแกล้งโง่
"คนมาใช้เครื่องซักผ้าค่ะ"
บ้านนี้ไม่ตายกันไปข้างหนึ่งก็บุญแล้ว เพราะได้ข่าวว่าเมียดุยิ่งกว่าเสือ
ลองเด็กอีกคู่หนึ่งที่เป็นพี่น้องกัน คนพี่อยู่อนุบาล 2 คน น้องอยู่อนุบาล 1
"น้องกลาง ครูให้เขียนอะไรต้องเขียน"
พอตอนเย็นเลิกเรียน น้องกลางกลับมารายงานพี่ใหญ่
"กลางเชื่อฟังครูนะพี่ใหญ่ ครูบอกให้เขียนอะไรกลางก็เขียน"
"แล้วกลางเขียนอะไร"
"โดเรมอน"
"เขียนอะไรไม่ได้เรื่อง" พี่ใหญ่เอ็ดน้องชาย "เขียนอะไรไม่ได้เรื่อง เดี๋ยวครูว่าเอาหรอก"
"แล้วพี่ใหญ่เขียนอะไร"
"ซูเปอร์แมน"

พอนั่งรถโรงเรียนกลับบ้าน พี่ใหญ่กลัวน้องชายจะซน เลยตั้งคำถามน้อง
"อะไรเหมือนเป็ดมากที่สุด"
"เป็ดเหมือนเป็ดมากที่สุด" น้องกลางตอบทันที
"แล้วฟันของคนมีกี่ชุด"
"3 ชุด พี่ใหญ่"
"ทำไมมีตั้ง 3 ชุด" พี่ใหญ่เริ่มเอ็ดน้องว่าตอบไม่เอาไหน
"ก็มีฟันน้ำนมตอนเด็ก พอโตขึ้นมีฟันแท้ พอแก่ (เหมือนคุณยาย) ก็มีฟันปลอม"

พี่ใหญ่กลับถึงบ้าน เห็นแม่กำลังดูรูปนางเอกคนหนึ่ง ไม่ได้แต่งหน้าแต่งตา
"ไม่แต่งหน้าไม่สวย" แม่บ่น
แม่พลิกไปอีกหน้าหนึ่ง เห็นดาราคนเดิมพี่ใหญ่เลยชม
"แต่งหน้าแล้วสวยจัง"
"แล้วเวลาแม่ไม่แต่งหน้า หน้าตาเป็นอย่างไร"
"ไม่สวย"
"แล้วตอนแต่งหน้าแล้วเป็นอย่างไร"
"ไม่สวยเลย" น้องกลางตอบแทนพี่ใหญ่อย่างมั่นอกมั่นใจ เล่นเอาแม่หงอย

คำพูดเด็กจึงไม่มีมารยาสาไถยเหมือนผู้ใหญ่เจ้าปัญหาทั้งหลาย เป็นคำพูดที่มาจากความนึกคิดที่บริสุทธิ์ ฟังแล้วโชคดีมีสุขตลอดปี

รศ.สุพัตรา สุภาพ


ขอบคุณนิตยสารแม่และเด็ก ที่อนุญาตให้นำมาเผยแพร่

[ BACK TO LIST]
main พบแพทย์ คอมพิวเตอร์ เรื่องบ้าน เรื่องรถ เรื่องกฏหมาย เรื่องของผู้บริโภค เรื่องเบาๆ คลายเครียด

มีปัญหาสุขภาพ ที่นี่มีคำตอบ ห้องสมุดE-LIB[ hey.to/yimyam ][ i.am/thaidoc ]

Best view with [IE3.02][NETSCAPE 4.05][OPERA 3.21]resolution 800x600