ข้อแรก สำคัญที่สุดคือต้องไม่มีไข้ตัวร้อน ถ้าหากมีไข้ตัวร้อนขึ้นมาก็ต้องอยู่โรงพยาบาลยาวเลยล่ะทีนี้ เพราะแสดงว่าอาจมีอะไรอักเสบแอบซ่อนอยู่ เช่นแผลอักเสบ หรือมดลูกข้างในอักเสบก็ได้

ข้อสอง ปวดมดลูกก็ต้องรู้สึกปวดน้อยลงเรื่อยๆ พอลูกออกจากมดลูกไปแล้วมดลูกที่โตค้ำลิ้นปี่ ก็จะหดตัวเล็กลงเหลืออันเท่าส้มโอ แล้วจะบีบตัวเล็กลงเรื่อยๆ วันละ 1 นิ้วมือ บีบตัวทีก็เล็กลงนิด บีบทีก็ปวดอีกหน่อย เวลาปวดก็จะปวดบีบๆ เหมือนปวดประจำเดือนยังไงยังงั้นขึ้นเลยล่ะ แต่จะปวดมากกว่าก็มดลูกมันโตกว่านี่ครับ อาการปวดจะลดน้อยลงเรื่อยๆ สองสามวันก็หายปวดแล้ว แต่จะปวดมากขึ้นตอนลูกดูดนม ยิ่งปวดมดลูกก็ยิ่งเล็กลงพุงจะได้ยุบไวๆ ไงครับ

ข้อสาม หลังคลอดจะมีน้ำคาวปลาออกมาทางช่องคลอด ที่จริงก็ไม่ได้เป็นน้ำจากปลาที่ไหนหรอกครับ แต่เป็นเลือดปนน้ำเหลืองที่ซึมออกจากรอยแผลบริเวณที่เคยมีรกเกาะอยู่นั่นแหละ วันแรกน้ำคาวปลาจะเป็นสีแดงสดออกประมาณหนึ่งเท่าครึ่งของรอบเดือน วันที่สองก็ยังคงแดงสดอยู่แต่จะออกน้อยลงพอๆ กับประจำเดือนมาวันแรก วันที่สามยังแดงสดเหมือนเดิมแต่น้อยลงเหลือประมาณครึ่งหนึ่งของรอบเดือน หลังจากนั้นก็จะออกจางลง น้อยลงเรื่อยๆ จนสิบวันก็เป็นน้ำเหลืองใสๆ แล้วจะหมดสนิทใน 14 วัน อย่างเก่งก็ไม่เกิน 21 วัน

น้ำคาวปลาที่ว่านี้มันต้องออกน้อยลงเรื่อยๆ จนหมดนะครับ แต่ถ้าหากออกมากขึ้นเรื่อยๆ นี่สิมีปัญหาซึ่งก็มักเป็นการอักเสบของโพรงมดลูก หรือไม่ก็มีเศษรกตกค้างอยู่ข้างใน… งานนี้สงสัยโดนจับไปขูดมดลูกแน่ แต่น้ำคาวปลาไม่ได้ไหลกันต่อเนื่องทั้งวันนะครับ เวลานอนมันจะขังอยู่ในมดลูก แต่พอลุกนั่งหรือยืนนี่สิจะไหลพรวดออกมาเป็นก้อนๆ เลยล่ะ แต่ถ้ารวมๆ แล้วมันออกน้อยลงเรื่อยๆ ก็ไม่มีปัญหา

ข้อสุดท้าย เจ็บแผลก็ต้องเจ็บน้อยลงเรื่อยๆ ห้ามเจ็บมากขึ้นเป็นเด็ดขาด เวลาคลอดลูกส่วนใหญ่คุณหมอจะตัดฝีเย็บ แผลจะได้เรียบสวยไม่ฉีกขาดรุ่งริ่ง แต่โชคไม่ดีนะครับที่ช่องคลอดอันแสนจะบอกบางต้องมาอยู่ใกล้กับทวารหนักที่เป็นส่วนที่สกปรกที่สุดของร่างกาย แผลฝีเย็บก็จะยิ่งใกล้ทวารหนักไปกันใหญ่ การดูแลฝีเย็บเลยต้องดูแลกันให้ดีเป็นพิเศษหน่อย เดี๋ยวของรักของหวงมันอักเสบขึ้นมาทั้งเจ็บทั้งบวมเดินหุบขาไม่ลงกันไปอีกเป็นเดือน