|
เป็นอาการที่พบได้บ่อยในเด็กแต่สามารถพบได้บ้างในผู้ใหญ่
ลักษณะของผด คือ มีตุ่มแดงหรือตุ่มน้ำเล็กๆ
บนพื้นสีแดง บางครั้งอาจเห็นเป็นตุ่มหนองเล็กๆ เรียกว่า ผดหนอง
ตำแหน่งที่เกิดผด ได้แก่ บริเวณที่มีการเสียดสีด้วยเสื้อผ้าหรือบริเวณข้อพับต่างๆ
ในเด็กเล็กจะพบได้บ่อยในบริเวณ คอ ซอกขา รักแร้ และใบหน้า
ผดจะเกิดขึ้นหลังจากมีอากาศร้อน เหงื่อออกมาก การที่จะเป็นผดหรือไม่
ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ผู้ป่วยจะรู้สึกคันยุบยิบเหมือนตัวอะไรไต่
บางคนเป็นมากจากการมีไข้
สาเหตุการเกิดผด เกิดจากมีสารเคอราติน
(Keratin) ไปอุดรูเหงื่อ ทำให้เชื้อแบคทีเรียบริเวณนั้นสร้างพิษออกมา แล้วต่อมารูเหงื่อตรงใต้ต่อมการอุดตันแตกออกและมีการคั่งค้างของเหงื่อ
การรักษา
- ผู้ที่เป็นผดต้องหลีเลี่ยงการใส่เสื้อผ้าที่หนาหรือหยาบ
ซึ่งจะทำให้เกิดการเสียดสีของผิวหนังได้บ่อย
- ใช้สบู่ให้น้อยกว่าเดิม และควรใช้สบู่อ่อนๆ
- ทำให้อากาศเย็นและแห้งประมาณ 8-10 ชั่วโมงจะทำให้ผดหายได้
- ถ้าเป็นมากให้ปรึกษาแพทย์ แพทย์อาจจ่ายยาสเตอร์รอดย์ให้
ซึ่งจะช่วยให้อาการคัดลดลงได้ชั่วคราว
- ถ้าเป็นผดที่เป็นรุนแรง และเป็นอยู่นานอาจจะเกิดการติดเชื้อแบคทีเรีย
ซึ่งเป็นการแทรกซ้อนที่สำคัญ อาจต้องกินยาปฏิชีวนะ
ผื่นผ้าอ้อมเป็นโรคผิวหนังในเด็กวัยทารกที่ใช้ผ้าอ้อมห่อหุ้มร่างกาย
ลักษณะ เป็นผื่นหรือตุ่มสีแดง อาจมีตุ่มน้ำ ขุย
หรือตุ่มหนองร่วมด้วยได้ พบมากในช่วงอายุ 7-9เดือน
สาเหตุที่ทำให้เกิดผื่นผ้าอ้อม มีหลายอย่าง เช่น
การใช้ผ้าอ้อมที่เปียกและใส่นานเกินไป, แอมโมเนียในปัสสาวะ,
สารระคายในอุจจาระ, การใช้สบู่และผงซักฟอกชนิดแรงหรือล้างไม่หมด
ทำให้ระคายผิวหนัง, สุขอนามัยไม่ดี ทำให้เชื้อแบคทีเรียและเชื้อรา
เจริญเติบโตมากขึ้น
การรักษา
- โรคผื่นผ้าอ้อมมีความสัมพันธ์กันอย่างมากระหว่างเชื้อรา พบว่า
เด็กที่ใช้ยาปฏิชีวนะ Amoxycilline จะเกิดอุบัติการณ์การเกิดผื่นผ้าอ้อม เนื่องจากมีการเพิ่มมากขึ้นของเชื้อราในลำไส้และผิวหนัง
- การเปลี่ยนผ้าอ้อมบ่อยๆ เป็นการป้องกันผื่นผ้าอ้อม
- เด็กที่ดื่มนมแม่ เป็นผื่นผ้าอ้อมน้อยกว่าเด็กที่ดื่มนมผง
- บริเวณขุยที่เป็นผื่นผ้าอ้อมอาจมีเชื้อราอยู่ด้วย
- บางครั้งอาจเป็นตุ่มหนองเนื่องจากมีเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน
- ผื่นผ้าอ้อมที่ไม่รุนแรงอาจใช้ครีมบำรุงผิวที่ทำให้ผิวหนังนุ่มทา
ก็อาจหายได้
- ควรล้างบริเวณผื่นผ้าอ้อมด้วยน้ำสบู่อ่อนๆ ล้างพวกปัสสาวะ
หรืออุจจาระที่ค้างอยู่ออกแล้วเช็ดให้แห้ง (แล้วใช้ยาที่ทำให้ผิวหนังนุ่ม
เช่น วาสลีนทาทุกครั้งที่เปลี่ยนผ้าอ้อม
- ถ้าเป็นมากให้พบแพทย์ แพทย์อาจให้ยาสเตอรอยด์ ชนิดอ่อนๆ ให้ทา
เพื่อลดการระคายเคือง และอักเสบของผื่นผ้าอ้อมได้ ถ้ามีเชื้อ
แพทย์อาจให้ยาทาแก้เชื้อรา หรือถ้ามีเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน
(ดูจากการมทีตุ่มหนอง) ก็ให้ยาปฏิชีวนะประเภททา
ลมพิษเป็นโรคที่ประกอบด้วยลักษณะผื่นนูนแดง ซึ่งหายภายในไม่กี่ชั่วโมง
สาเหตุที่ทำให้เกิดลมพิษ
- แพ้อาหาร เช่น ปลา กุ้ง ไข่ นม ช็อกโกแลต ถั่ว สตอร์เบอรี่
เนื้อวัว เนื้อหมู
- สารผสมในอาหาร เช่น สี สารกันบูด
- ยา เช่น แอสไพริน
- การติดเชื้อแบคทีเรีย ไวรัส และเชื้อพยาธิก็ทำให้เกิดลมพิษได้
- จากการสัมผัสสิ่งต่างๆ เช่น เนื้อ ปลา ผัก พืช สัตว์
- เกิดจากแมลงกัดต่อย
- จากการสูดเข้าไป เช่น ฝุ่น ขนสัตว์
- ลมพิษที่เกิดจากการขูดผิวหนัง จะเป็นรอยนูนตามรอนที่ขูด
- ลมพิษที่เกิดจากการถูกความเย็น
- ลมพิษจากการโดนน้ำ
- ลมพิษตรงบริเวณที่ถูกกด เช่น กางเกงยืด ขอบถุงเท้า
- ลมพิษที่เกิดจากการถูกแสงแดด
- ลมพิษที่เกิดจากกรรมพันธุ์ พบประมาณ 10% จะมีอาการบวมมากที่ผิวหนัง
ปาก กล่องเสียง ผู้ป่วยจะมีอาการปวดท้อง อาเจียน ร่วมด้วย
(Hereditany Angioedema)
- ลมพิษที่เกิดจากการอักเสบของเส้นเลือดพบ 5% ลมพิษที่เป็นนาน
กว่า 6 สัปดาห์ เรียกว่า ลมพิษเรื้อรัง ซึ่งมักมีสาเหตุมาจาก ยา อาหาร
สารผสมอาหาร การสูดสารที่แพ้ เชื้อพยาธิและจากเส้นเลือดอักเสบ
ข้อพิจารณาทั่วไปในการรักษาลมพิษ
- ควรหาสาเหตุที่ทำให้เกิดลมพิษและพยายามหลีกเลี่ยง
หรือรักษาสาเหตุที่ให้เกิด
- แพ้เป็นลมพิษเรื้อรังก็สามารถหายได้เอง
- ลมพิษที่เกิดจากความร้อน สามารถรักษาให้หายได้
โดยให้ทนต่อความร้อนที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นในอ่างน้ำร้อน
- ควรนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เกิดลมพิษ เช่น อาจเกิดจากความร้อน
แรงกด หรือน้ำ ยาที่ผู้ป่วยได้รับโดยเฉพาะยาในกลุ่มแอสไพริน
ยาแก้อักเสบ พวกยาปวดข้อ รวมทั้งยากล่อมประสาท และยาถ่ายอาหาร
ที่ทำให้เกิดลมพิษ เช่น เนื้อ หอย ถั่ว มั่นฝรั่ง ช็อกโกแลต เป็นต้น
- การออกกำลังกาย อาบน้ำอุ่น เหงื่อออก หรือจิตใจกังวล
ก็เป็นสาเหตุของลมพิษได้
- ฝุ่นในบ้าน ก็ทำให้เกิดลมพิษได้เช่นกัน
- เวลาเป็นลมพิษอาจใช้ยาลดอาการคัน เช่น คาลามาย โลชั่นทา
ถ้าเป็นมากอาจต้องฉีดยา
|
รังแคและ Seborrheic Dermalilis |
|---|
โรคนี้เป็นโรคที่พบบ่อย รังแค มักหมายถึง การเพิ่มขุยของหนังศีรษะ
ที่ยังไม่มีการอักเสบ Seborrheic Dermalilis มักมีการอักเสบ
และโรคนี้เป็นในผู้ชายมากกว่าผู้หญิง Seborrheic Dermalilis
จะมีตุ่มแดงเป็นขุย อาจพบเป็นแผ่นหนาเหลือง
ตำแหน่งที่พบ ที่มีไขมันมาก เช่น บริเวณหนังศีรษะ
หัวคิ้วไรผม
สาเหตุของ Seborrheic Dermalilis ยังไม่ทราบแน่ชัด
แต่เชื่อว่า อาจเกิดจากเชื้อราชนิดหนึ่งและฮอร์โมนเพศชาย
ข้อพิจารณาในการรักษารังแคและ Seborrheic Dermalilis
- โรคนี้เป็นๆ หายๆ
- ในเด็กทารกที่เป็น Seborrheic Dermalilis จะเห็นเป็นแผ่นหนาเหลือง
ที่หนังศีรษะหรือคิ้ว จะเพาะเชื้อพวกเชื้อรา
- ในการรักษาโรคนี้ เมื่อรักษาดีขึ้นจำนวนเชื้อราก็ลดลง ถ้าโรคกลับมาเป็นใหม่จำนวนเชื้อนี้ก็พบมากขึ้น
- เมื่อผู้ป่วยเพลียหรือติดเชื้อ โรค Seborrheic Dermalilis จะเป็นมากขึ้น
- การล้างหน้า สระผมบ่อยๆ หรือโดนแสงอุลตร้าไวโอเลต โรคนี้จะดีขึ้น
- ผู้ป่วยโรคเอดส์ มีอุบัติการณ์ของ Seborrheic Dermalilis
มากขึ้นและรุนแรงกว่าปกติ
- มีแชมพูหลายตัวในท้องตลาดที่ใช้รักษารังแค สระแล้ว
ให้แชมพูสัมผัสหนังศีรษะนาน 5-7 นาที แล้วค่อยล้างออก
ควรสระผมนานครั้งละ 5 นาที สัปดาห์ละ 2 ครั้ง
ถ้าไม่หายให้พบแพทย์เพื่อพิจารณาให้ยาทาฆ่าเชื้อรา
หรือทายาสเตอรอยด์ชนิดอ่อนๆ แสงอุลตร้าไวโอเลตสามารถฆ่าเชื้อ
และทำให้อาการของ Seborrheic ดีขึ้น
|
แผลอักเสบชนิด Impetigo Contagiosa |
|---|
โรคนี้เป็นโรคผิวหนังติดเชื้อแบคทีเรียที่พบมากที่สุดในเด็ก เกิดจากเชื้อแบคทีเรียชนิดสแตฟฟิลโลค็อกคัส (Staphylococcus)
และเบต้า ฮีโมลายลิก สเตร็ปโทค็อกคัส (Beta Hemolytic Streptococcus) พบได้บ่อยในผู้ป่วยที่มีสุขนิสัยไม่ดีหรืออาจแทรกซ้อนในโรคผิวหนังบางย่าง
เช่น หิด ยงกัด
ลักษณะของรอยโรค คือ ช่วงแรกจะมีลักษณะแดงๆ ต่อมาจะกลายเป็นตุ่มน้ำและหนอง เมื่อตุ่มหนองแตกแผลจะลุกลาม
ออกไปรอบๆ มีน้ำเหลืองปน หนองไหลเยิ้ม ต่อมาจะแห้งมีสะเก็ดน้ำตาล
เกาะแน่นอยู่ บางครั้งหลุดออกเหลือแต่ผื่นสีแดง
บริเวณที่เป็นโรคบ่อย ได้แก่ แก้ม คาง หูจมูก แขน ขา
ผู้ป่วยที่เป็น อิมเพ็ททิโก (Impetigo) จากเชื้อสเตร็ปโทค็อกคัส บางรายอาจมีภาวะไตอักเสบเฉียบพลันซึ่งเป็นภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญ
ข้อพิจารณาในการรักษาแผลอักเสบชนิด Impetigo Contagiosa
- อุบัติการณ์ของภาวะไตอักเสบเฉียบพลันหลังการติดเชื้อ
สเตร็ปโทค็อกคัสมีประมาณ 2%
- โรคนี้ติดต่อกันง่ายโดยเฉพาะในเด็กทารก
- โรคนี้แม้จะหายเองได้แต่การกินยาปฏิชีวนะ ก็มีความจำเป็น
การใช้ยารับประทานจะทำให้โรคหายเร็วขึ้น และลดการกลับมาเป็นใหม่ของโรค
- การทำความสะอาดแผลด้วยน้ำเกลือ หรือสบู่ที่มีตัวยาฆ่าเชื้อ
จะลดจำนวนเชื้อ หลังจากทำความสะอาดแล้ว ให้ทายาฆ่าเชื้อตรงแผล
วันละ 3-4 ครั้ง จนแผลหาย
- การใช้ยาปฏิชีวนะชนิดรับประทานควรกินนาน 10-14 วัน
การเลือกใช้ยาชนิดใดควรปรึกษาแพทย์
|